siedemmnasty sierpnia

 Albo weźmy kaca. Kac jaki jest każdy? wie. W moim wypadku kac ewoluował. Pierwszego nie pamiętam. Kolejne były ciężkie ze wszystkimi typowymi objawami. Pamiętam przeżyty w białostockim akademiku, gdy zawleczony siłą na stołówkę odmawiałem przyjmowania pokarmów stałych. Zapamiętałem nazwisko zawlekającego : Pliszka. Wtedy po raz pierwszy w życiu usłyszałem, że muszę zjeść "przez rozum". Chyba zjadłem. Nie doświadczyłem jednak nigdy objawu mocno występującego u jednej z koleżanek podczas romantycznego wyjazdu do Krakowa gdy pod nieobecność Córki zagnieździliśmy się w jej mieszkaniu pod Wawelem. Podczas, gdy ja, siedząc na galerii, z której wchodziło się do mieszkania, przeczytałem "Cień wiatru" Zafona, ona cały ten czas spędziła w kiblu a w przerwach narzekała, że chyba jej dupę urwie. Teraz, gdy przesadzę, czuję co najwyżej lekki dyskomfort, który mija koło południa. Nie używam już mocnych trunków i moje kace są wywoływane nadużyciem piwa. Półtora litra bursztynowego płynu przyjmuję bez konsekwencji. Po wypiciu większej ilości bywa różnie.

Better late than never.

Two heads are better than one. 

What's done is done. 

szesnasty sierpnia

 Wczoraj dopiero gdy pocałowałem klamkę w sklepie, zorientowałem się, że piętnastego sierpnia wszystko jest zamknięte. Pozostało mi wyjście awaryjne czyli tytoń na stacji benzynowej i abendbier w Żabce. Wczorajszy i dzisiejszy posiłek - nuda. Jaja na twardo i kiszona kapusta. 

czwarty sierpnia

 Zaprzągłem dziś AI do próby odtworzenia historii moich przodków po mieczu. Z efektu jestem zadowolony. Historia sięga drugiej połowy dziewiętnastego wieku, gdy młody Ludwik trzeci syn Klemensa, obywatel Francji podpisał kontrakt z którego wynikała jego podróż i osiedlenie się na będących pod zaborem rosyjskim Kresach. Pracował w majątku któregoś z polskich magnatów nad rozwojem przemysłu cukrowniczego. Po ślubie z Antoniną Rohozińską przeniósł się do majątku Stepańce na ziemi kijowskiej. AI sugeruje, że majątek ten był wianem Antoniny i dlatego Ludwik został właścicielem tych dóbr. W 1898 r. w Kijowie urodził się Aleksander. Wychowywał się i kształcił w Kijowie. W czasach Wielkiej Wojny zameldował się w którejś z placówek dyplomatycznych Francji w carskiej Rosji, by rozpocząć służbę we francuskiej Armii. Nie wiadomo kiedy wrócił do Kijowa, ale po rozpoczęciu rewolucyjnej zawieruchy wyemigrował wraz z ojcem, i matką do Polski i osiedlił się w podwarszawskim Pruszkowie. Nawiązał znajomość z Wandą z domu Kwiek. Z tego związku urodził się w 1925 r. Aleksander, mój ojciec. Związek Aleksandra z Wandą nie wytrzymał próby czasu. Czytałem pozew rozwodowy i stamtąd dowiedziałem się o tym, że to to raczej babcia była przyczyną rozstania, a sąd przyznał opiekę nad kilkuletnim Aleksandrem ojcu, Aleksandrowi seniorowi. Dziadek musiał dobrze zarabiać, bo w 1935 r. postawił w Piastowie dom, w którym później i ja się wychowałem. Żył wtedy w nieformalnym związku z Alicją, koleżanką z pracy. Do wybuchu wojny pozostawał obywatelem Francji. W obawie przed internowaniem zrzekł się obywatelstwa. W czasie okupacji chwytał się różnych zajęć, a maszynę do produkcji świec mogłem podziwiać w piwnicy jeszcze długo po jego śmierci. Zmarł w 1948, a jego ojciec Ludwik Massé przeżył go o kilka lat. Zachowała się anegdota o tym, że Ludwik posługiwał się swobodnie trzema językami, francuskim, rosyjskim i polskim, a jego wypowiedzi w oryginalny sposób łączyły te języki. Nawet w jednym zdaniu potrafił użyć wszystkich znanych sobie języków. Podobno rano pytał domowników: gdzie są moje caleçon. Dzieciństwo młodego Aleksandra raczej nie było szczęśliwe. Odrzucony przez matkę, tolerowany przez nową rodzinę Wandy, nie bardzo lubiany przez partnerkę ojca zapewne nie był szczęśliwy. Podczas okupacji postanowił coś zrobić aby oderwać się od codziennych zmartwień. Wyjechał do Rzeszy do pracy. Osiemnastoletni chłopak chciał zaistnieć w świecie i zrobił to tylko dla siebie. W Reichu było biednie i głodno. Zachowała się opowieść o tym, że rodzina posyłała mu paczki z cebulą. Nie wiem, kiedy wrócił do Polski i nie wiem dlaczego nie był nękany przez Bezpiekę. Nie wiem kiedy zdał maturę, ale musiał ją zdać, bo zapisał się na Politechnikę na budownictwo. Mówił, że nie ukończył studiów, po po drodze do uczelni była Filharmonia i odgłosy prób muzyków były dlań ważniejsze od wykładów. W rezultacie został gryzipiórkiem, kosztorysantem w Przedsiębiorstwie Budowy Huty Warszawa. Ożenił się z Anną z domu Nowakowską w kościółku przy ulicy Ratuszowej. Później żartobliwie nawiązywał do tych okoliczności twierdząc, że został upity i tylko dlatego wstąpił w związek. Prawdopodobnie był dobrym człowiekiem. Pamiętam jak godzinami opowiadał o swoich przewagach i niedowagach z pracy. Zorganizował najwspanialsze wakacje mojego życia, zabrał nas w rejs motorowcem Waryński z Warszawy do Chełmna i dalej wyprawę rowerami do Łeby. Umarł młodo, w wieku 56 lat po długiej walce z rakiem. Spłodził dwóch synów. Tymczasem to tyle.

trzeci sierpnia

 Najgorsze są godziny popołudniowe, gdy temperatura powietrza w moim mieszkadełku przekracza dwadzieścia pięć stopni Celsjusza. Staram się wtedy leżeć a najlepiej spać. Zakupiony niedawno klimatyzator zapewne obniża temperaturę, ale w twarzy nieizolowanych cieplnie murów kamienicy, które promieniują niepohamowanym skwarem, niewiele to zmienia. Dopiero wieczór, gdy temperatura na zewnątrz spada poniżej dwudziestu pięciu stopni, pozwala w miarę normalnie funkcjonować. Teraz, wpół do jedenastej. włączywszy wentylator nawiewający zewnętrzny "chłód", siedzę, walę w komputer i zastanawiam się nad tym, jak przetrwać jutro, bo prognozy nieubłaganie wskazują na prawie czterdziestostopniowy upał. Chyba pójdę, albo pojadę na rowerze do najbliższego centrum handlowego i zaopatrzony w książki i napoje przetrwam w klimatyzowanym pomieszczeniu najskwarniejszy czas. A swoją drogą pamiętam, ze dawno temu, gdy byłem piękny i młody, znosiłem upały dużo lepiej, a nawet fizycznie pracowałem gdy pot ściekał mi po twarzy i między pośladkami. Czyżbym się starzał?

dwudziesty szósty lipca

 Zadałem AI pytanie jak upadają imperia. Odpowiedź odniosłem do Rosji w 2026. 

Niewydolność gospodarcza, zadłużenie, podatki, inflacja, brak dynamiki rozwoju. Wszystko jest.

Przejedzenie imperialne, imperium jest za duże terytorialnie, a to uniemożliwia skuteczną obronę granic i efektywne zarządzanie. To też jest, a także depopulacja spowodowana w znacznej części przez wojnę w Ukrainie.

Degeneracja elit i korupcja. Jest, a jak chodzi o korupcję nawet bardzo jest.

Brakuje konfliktów wewnętrznych i inwazji z zewnątrz. Dziwię się Rosjanom jak dużo jeszcze potrafią znieść upokorzeń i niedogodności serwowanych im przez rząd. I zastanawiam kiedy ruszy fala podobna do tej z 1917, która zmiotła władzę carską. Czy wtedy, gdy już wcale nie będzie benzyny, albo zapanuje głód? Myślę też o tym, że zewnętrzną inwazję sami sobie zafundowali, bo czym się skończy ukraińska wojna, jak nie pojawieniem się NATO na europejskich granicach Rosji?

Upadek Rosji jest w trakcie. Jego obserwacja jest dla mnie dodatkową motywacją do poważnego zabrania się za studiowanie historii.

Jest też sprawa Królewca. Osobiście zależy mi na powrocie Królewca do Europy. Będę mógł wtedy spełnić pielęgnowane od wielu lat marzenie, i przejechać Mierzeję Wiślaną od Zielenogradska do Kłajpedy.  

dwudziesty piąty lipca

 Pęknięte żebro już prawie nie boli. Masa ciała od kilku dni utrzymuje się w okolicach 88 kg. Chłodny lipiec dobiega końca. Przede mną Świetlana Przyszłość.

siedemnasty lipca

 chwila wspomnień

To było w sześćdziesiątym roku. Ojciec zapakował mamę i mnie z bratem do pociągu. Wraz z nami jechał wszelki możliwy i niemożliwy sprzęt turystyczny i cztery rowery. Wysiedliśmy bladym świtem w Sandomierzu. Podczas podjazdu pod stromo pochylony sandomierski Rynek zepsuł się oczywiście mój rower. Potem była jazda. Niewielkimi etapami zmierzaliśmy na północ. Plan był taki, że mieliśmy dojechać do domu w Piastowie. Działo się. Nocowaliśmy w namiocie, gdzie mama kazała nam spać w śpiworach koniecznie w beretach. Były też noclegi w stodołach, ale i w chłopskich łóżkach. Raz ojciec wprosił się na nocleg w klasztorze w Świętej Katarzynie, gdzie siostrzyczki nakarmiły nas krupniczkiem i nie wzięły od nas ani grosza. W tejże Świętej Katarzynie mama wykonała przewrót w przód przez kierownicę roweru nieopatrznie używszy przedniego hamulca na ostrym zjeździe. Zwiedzaliśmy wszystko co się dało. W jednej wiosce Gospodyni zrobiła nam podpłomyki na drogę, a ich cudowny smak czuję do dziś. To były jedne z najlepszych wakacji w życiu.