Dziś ostatni raz skorzystałem z góglowej nawigacji w wersji dla piechura. Sukinsyn wyprowadził mnie na plac budowy. Zamknięty plac budowy. Pięć tysięcy kroków jak psu w dupę.
Do soboty muszę znaleźć nowe mieszkanie.
Jakoś żyję. Liczę na pomoc dobrych ludzi i założyłem zbiórkę. pomagam.pl/n9gkcm
nie jest źle. Mam dach nad głową, dają darmo jeść. Jedyna niedogodność to konieczność palenia na zewnątrz lub z wywieszeniem przez rzygownik. Jestem dobrej myśli, bo po co być złej. Do czternastego listopada mogę mieszkać. Potem się zobaczy. Do wynajmowanego mieszkania raczej już nie wrócę. Znowu przeprowadzka. Nie zliczę już która. Jednym słowem, ciekawe czasy.
Dawno temu, dokładnie w zeszły piątek, jak zwykle po posiłku głównym, położyłem się i błogo zasnąłem. Po jakimś czasie obudziły mnie krople wody spadające z powały. Z zewnątrz dobiegały mnie odgłosy i widoki dyskoteki urządzonej przez straż pożarną. Pali się, zakrzyknąłem i złapawszy komputer i telefon, wziąłem nogi za pas. Na zewnątrz dowiedziałem się od Policji o tym, że nie mogę tu być i powinienem natychmiast opuścić miejsce akcji. Opuściłem i zacząłem kombinować jak przeżyć najbliższą noc. W rezultacie nocowałem w jakimś hotelu. Później okazało się, że niepotrzebnie spanikowałem, bo nastąpiła ewakuacja pogorzelców do innego hotelu. Do innego hotelu trafiłem nazajutrz i to jet dobre miejsce. Komfortowy pokój z prywatną łazienką, dwa posiłki dziennie i za darmo. Kłopot tylko z paleniem, ale radzę sobie, bo mam dzwi balkonowe z odnośnym żygownikiem. Jest wtorek za dwadzieścia trzecia. Idę zapalić i zaraz na obiad. Życie jest piękne.
Podczas dzisiejszego wyjścia widziałem łysiejące drzewa w parku. Drzewa łysieją zupełnie tak samo jak ludzie. Niepostrzeżenie, po jednym liściu na raz. Z dnia na dzień nie widać żadnej różnicy. Dziś jeszcze pięknie to wyglądało, zwłaszcza na tle czystego błękitu bezchmurnego nieba. Wiadomo jednak czym to się skończy. I ten zapach opadłych i wciąż wilgotnych liści. Było miło i w miarę ciepło. Mój smartfon mówi, że przez najbliższe dwa tygodnie mrozów nie będzie.
Z dumą informuję Szanowną Frekwencję o tym, że dzisiejsze poranne ważenie dało rekordowy wynik 75,7 kg.
Albo weźmy obieranie jajek. Dawno temu, w książce Pianola Kurta Vonneguta, przeczytałem o tym, że jeden z bohaterów wychodząc z baru wziął jajko i przeturlał je po klawiaturze tytułowej pianoli. Potrzebowałem kilkudziesięciu lat by odkryć po co to zrobił. Od kilku tygodni jem co najmniej dwa jaja dziennie, który to zwyczaj wpłynął na przyspieszenie mojego metabolizmu. Prawdopodobnie przez przypadek przeturlałem ugotowane na twardo jajo jednak nie po klawiaturze tylko zwyczajnie po blacie kuchennym. Okazało się, że zamiast żmudnego odłupywania po kawałku skorupki wystarczy kilka ruchów by jajo wyślizgnęło się prawie samo. W wieku siedemdziesięciu trzech lat posiadłem więc nową sprawność. Ciekawość, ile jeszcze takich odkryć przede mną?
Albo weźmy, od niewiadomokiedy trwającą, moją walkę z grawitacją albo bezwładnością, bo przecież liczba, którą widzę na wyświetlaczu wagi to właśnie siła, z którą Planeta przyciąga moją cielesność. Regularnie notuję wyniki od co najmniej czterech lat i muszę stwierdzić, że przez ten czas siła przyciągania spadła o jedenaście i pół kilo. Przy czym w ciągu ostatniego miesiąca tempo spadku gwałtownie przyspieszyło i wyniosło sześć setnych kilograma na dzień. Wyraźnej przyczyny tego efektu tymczasem nie rozpoznaję. W każdym razie do wymarzonych siedemdziesięciu kilogramów brakuje mi jeszcze 6,2 kilograma. A teraz zagadka:
Ile ważyłem na początku regularnych pomiarów?
I pomyśleć, że w wieku dwudziestu lat ważyłem 62 kg.
