dwudziesty trzeci sierpnia

 chwila wspomnień

Podczas pierwszej podróży do Włoch poczułem się postawiony przed faktem dokonanym, koniecznością wjeżdżania do setek tuneli. Wyjeżdżania z nich też. Dziś spytałem AI ile jest tych tuneli i okazało się,że zaledwie trzydzieści. Skąd więc moje niegdysiejsze przekonanie o setkach? Nie wiem. Zachęcony do tunelowych zagadnień, sprawdziłem ileż to jest tuneli na drodze z Pizzy do Awinionu gdzie przejechałem dwa lub trzy lata temu, ponownie spytałem AI. Okazało się, że jest tam ich 130. Nic więc dziwnego, że postanowiłem już więcej tamtędy nie jeździć. Podróż przez kilka godzin pod ziemią jest zwyczajnie nudna. 

 

dwudziesty pierwszy sierpnia

 Pękniętego żebra już prawie nie czuję, Zapalenie spojówek wyleczyłem. Teraz czekam: co następne? Nie, nie czekam. Myślę, że przecież z wiekiem wszystko pomału się psuje. Peselu nie oszukam, jednak o zdrowie zaczynam dbać.

dwudziesty sierpnia

 Albo weźmy mój angielski. Uczę się tego języka od zawsze. Sam. Efekty tymczasem są mizerne. W podróżach po Europie dawałem sobie jakoś radę. Jakoś. Znam ogromną liczbę słówek, jednak moje zdania są dla umiejących po angielsku zrozumiałe tylko dzięki ich niezwykłej wyrozumiałości. W odbiorze nie jest lepiej. Trzeba do mnie mówić powoli i wyraźnie i zazwyczaj krótkimi, prostymi zdaniami. Prawdopodobnie gdybym zamieszkał w miejscu, gdzie wszyscy mówią po angielsku, po krótkim czasie mówiłbym płynnie i prawie wszystko rozumiał. Od jakiegoś czasu poranne godziny spędzam waląc w komputer i androidowy translator. Uczę się jak dziecko języka ojczystego. Na pamięć. Jest w sieci mnóstwo stron z angielskimi konstrukcjami i to właśnie z nich ładuję sobie pamięć. Czuję, że z z nauką obcego języka jest jak z nauką gry na instrumencie. Dużo ćwiczeń i dużo zapamiętywania. Czy dojdę do takiego stanu, w którym będę mógł czytać w oryginale może nie Szekspira, ale chociaż Kubusia Puchatka? Mam z tej nauki dużo radości.

dziewiętnasty sierpnia

 Okazuje się, że moim okiem dominującym jest oko lewe. Dzięki podpowiedzi AI zrobiłem prosty test spoglądając przez zwiniętą w rurkę dłoń naprzód oboma oczami na jakiś punkt, a potem zamykając to jedno, to drugie oko. Oko, przez które widziany punkt nie zmienia położenia jest właśnie dominujące.

A zaś dominującą ręką, w sposób oczywisty, jest prawa. 

 Jestem dziś w wyjątkowo dobrym stanie fizycznym i psychicznym, aż się zastanawiam czy to aby nie euforia następująca po depresji. A, na przykład, w wieku dwudziestu lat miałem wciąż stany lękowe. Dziś przypuszczam, że były one spowodowane nieuchronnością odbycia służby wojskowej. Do wojska w końcu nie poszedłem, ale to już zupełnie inna historia.

siedemmnasty sierpnia

 Albo weźmy kaca. Kac jaki jest każdy? wie. W moim wypadku kac ewoluował. Pierwszego nie pamiętam. Kolejne były ciężkie ze wszystkimi typowymi objawami. Pamiętam przeżyty w białostockim akademiku, gdy zawleczony siłą na stołówkę odmawiałem przyjmowania pokarmów stałych. Zapamiętałem nazwisko zawlekającego : Pliszka. Wtedy po raz pierwszy w życiu usłyszałem, że muszę zjeść "przez rozum". Chyba zjadłem. Nie doświadczyłem jednak nigdy objawu mocno występującego u jednej z koleżanek podczas romantycznego wyjazdu do Krakowa gdy pod nieobecność Córki zagnieździliśmy się w jej mieszkaniu pod Wawelem. Podczas, gdy ja, siedząc na galerii, z której wchodziło się do mieszkania, przeczytałem "Cień wiatru" Zafona, ona cały ten czas spędziła w kiblu a w przerwach narzekała, że chyba jej dupę urwie. Teraz, gdy przesadzę, czuję co najwyżej lekki dyskomfort, który mija koło południa. Nie używam już mocnych trunków i moje kace są wywoływane nadużyciem piwa. Półtora litra bursztynowego płynu przyjmuję bez konsekwencji. Po wypiciu większej ilości bywa różnie.

Better late than never.

Two heads are better than one. 

What's done is done. 

szesnasty sierpnia

 Wczoraj dopiero gdy pocałowałem klamkę w sklepie, zorientowałem się, że piętnastego sierpnia wszystko jest zamknięte. Pozostało mi wyjście awaryjne czyli tytoń na stacji benzynowej i abendbier w Żabce. Wczorajszy i dzisiejszy posiłek - nuda. Jaja na twardo i kiszona kapusta. 

czwarty sierpnia

 Zaprzągłem dziś AI do próby odtworzenia historii moich przodków po mieczu. Z efektu jestem zadowolony. Historia sięga drugiej połowy dziewiętnastego wieku, gdy młody Ludwik trzeci syn Klemensa, obywatel Francji podpisał kontrakt z którego wynikała jego podróż i osiedlenie się na będących pod zaborem rosyjskim Kresach. Pracował w majątku któregoś z polskich magnatów nad rozwojem przemysłu cukrowniczego. Po ślubie z Antoniną Rohozińską przeniósł się do majątku Stepańce na ziemi kijowskiej. AI sugeruje, że majątek ten był wianem Antoniny i dlatego Ludwik został właścicielem tych dóbr. W 1898 r. w Kijowie urodził się Aleksander. Wychowywał się i kształcił w Kijowie. W czasach Wielkiej Wojny zameldował się w którejś z placówek dyplomatycznych Francji w carskiej Rosji, by rozpocząć służbę we francuskiej Armii. Nie wiadomo kiedy wrócił do Kijowa, ale po rozpoczęciu rewolucyjnej zawieruchy wyemigrował wraz z ojcem, i matką do Polski i osiedlił się w podwarszawskim Pruszkowie. Nawiązał znajomość z Wandą z domu Kwiek. Z tego związku urodził się w 1925 r. Aleksander, mój ojciec. Związek Aleksandra z Wandą nie wytrzymał próby czasu. Czytałem pozew rozwodowy i stamtąd dowiedziałem się o tym, że to to raczej babcia była przyczyną rozstania, a sąd przyznał opiekę nad kilkuletnim Aleksandrem ojcu, Aleksandrowi seniorowi. Dziadek musiał dobrze zarabiać, bo w 1935 r. postawił w Piastowie dom, w którym później i ja się wychowałem. Żył wtedy w nieformalnym związku z Alicją, koleżanką z pracy. Do wybuchu wojny pozostawał obywatelem Francji. W obawie przed internowaniem zrzekł się obywatelstwa. W czasie okupacji chwytał się różnych zajęć, a maszynę do produkcji świec mogłem podziwiać w piwnicy jeszcze długo po jego śmierci. Zmarł w 1948, a jego ojciec Ludwik Massé przeżył go o kilka lat. Zachowała się anegdota o tym, że Ludwik posługiwał się swobodnie trzema językami, francuskim, rosyjskim i polskim, a jego wypowiedzi w oryginalny sposób łączyły te języki. Nawet w jednym zdaniu potrafił użyć wszystkich znanych sobie języków. Podobno rano pytał domowników: gdzie są moje caleçon. Dzieciństwo młodego Aleksandra raczej nie było szczęśliwe. Odrzucony przez matkę, tolerowany przez nową rodzinę Wandy, nie bardzo lubiany przez partnerkę ojca zapewne nie był szczęśliwy. Podczas okupacji postanowił coś zrobić aby oderwać się od codziennych zmartwień. Wyjechał do Rzeszy do pracy. Osiemnastoletni chłopak chciał zaistnieć w świecie i zrobił to tylko dla siebie. W Reichu było biednie i głodno. Zachowała się opowieść o tym, że rodzina posyłała mu paczki z cebulą. Nie wiem, kiedy wrócił do Polski i nie wiem dlaczego nie był nękany przez Bezpiekę. Nie wiem kiedy zdał maturę, ale musiał ją zdać, bo zapisał się na Politechnikę na budownictwo. Mówił, że nie ukończył studiów, po po drodze do uczelni była Filharmonia i odgłosy prób muzyków były dlań ważniejsze od wykładów. W rezultacie został gryzipiórkiem, kosztorysantem w Przedsiębiorstwie Budowy Huty Warszawa. Ożenił się z Anną z domu Nowakowską w kościółku przy ulicy Ratuszowej. Później żartobliwie nawiązywał do tych okoliczności twierdząc, że został upity i tylko dlatego wstąpił w związek. Prawdopodobnie był dobrym człowiekiem. Pamiętam jak godzinami opowiadał o swoich przewagach i niedowagach z pracy. Zorganizował najwspanialsze wakacje mojego życia, zabrał nas w rejs motorowcem Waryński z Warszawy do Chełmna i dalej wyprawę rowerami do Łeby. Umarł młodo, w wieku 56 lat po długiej walce z rakiem. Spłodził dwóch synów. Tymczasem to tyle.